Er waren eens... twee kleine jongens, die nooit echt groot geworden zijn.

Ze leefden in een land waar het koud was, en nat. De straten waren grijs, de huizen waren grijs, en grijs waren ook de kleren. Ten lange leste had het grijs zich ook genesteld in de hoofden van de mensen : hun gedachten waren gewikkeld in laag na laag van schuchterheid, bescheidenheid en ratio.

Maar zie, in een stad die van alle steden nog de meest dode werd genoemd, kwam op zekere dag de bevrijding. Het verlossende woord klonk, en als één man wierpen de mensen hun vele lagen bedeesdheid en onwennigheid af.

Dit is ongeveer wat we voelden toen we voor Spencer Tunick naakt poseerden in Brugge. Het idee voor deze site ontstond in die koude blote nacht.

Beiden schrijven we. Verhaaltjes. Soms tekenen we. Zonder grote literaire of artistieke ambities. Omdat we het leuk vinden. Omdat we er ons goed bij voelen. Tegen de grijsheid. En nu komen we ermee naar buiten. U tegemoet. In ons blootje.